از چشمان نافض او هیچ چیز به دور نخواهد ماند .

همین که بگوید امروز :

۲۴/۲/۱۳۹۱ هست

کافی است .

فاش می گویم و از گفته ی خود دلشادم                  بنده ی عشقم و از هر دو جهان آزادم

طایر گلشن   قدسم   ندهم  شرح  فراق                  که در  این  گارگه  حادثه  چون  افتادم

من ملک بودم  و  فردوس برین  جایم  بود                   آدم  اورد  در  این   دیر   خراب   آبادم

حافظ ( شیرازی )

سلام علیکم

لابد داستان حضرت یوسف رو شنیدین ، اما من از این داستانش خیلی خوشم میاد .

این داستان و من داخل تلویز یون ندیدم چون مایل نبودم اوایل داستان حضرت یوسف رو ببینم چون داغی و حلاوت فیلمو دوست داشتم یعنی زمانی که یوسف ( ع ) عزیز مصر می شود .

این داستان را زمانی از کسی شنیدم که لازم دونستم تو این زمان برای همه ی بینندگان این وبلاگ به نمایش در آورمش .

این داستان را زمانی شنیدم که هنوز فیلم شهریار را پخش می کردند ، یعنی سال ۱۳۸۷ و در ماه بهمن وقتی برف می آمد و کوه بلندی در آن نزدیکی ها پوشیده شده بود از برف .

داستان از این قرار است :

یک روز ( آن زمانی که حضرت یوسف ( ع ) را به عنوان برده می خواستند که بفروشن . ) پیر زنی با چند کالای ناچیز ( دوک نخ و چند سکه ی مسی ) نزد فروشنده رفت و به او گفت که می خواهد یوسف ( ع ) را بخرد .

فروشنده نگاهی حقیرانه بر پیرزن انداخت و گفت " پیر زن این مردمان را که میبینی در اینجا حضور دارند ، اینان همه از اشراف هستند و حاظر اند صد ها سکه ی طلا بابت این برده بدهند . حال تو آمده ای آن هم با این متاع ناچیز ؟ !! "

پیرزن در جواب با صدایی لرزان و قد خمودش پاسخ داد : " من می دانم که یوسف را با این متاع متاع ناچیز به من نمی دهند امّا آمدم تا بگویم : ( من هم برای خرید یوسف آمدم ، ولی توانایی خرید را نداشتم . )

آری ، اگر او توانایی خرید یوسف را نداشت لا اقل با این کار به یوسف گفت " من هم خواستارت بودم "

حرف زدن دشوار ترین کار زندگی است .

با تشکر : درمان

مسافرانی را در دو کشتی در نظر بگیرید . که یکی برای شرب آب آشامیدنی زیادی با خود می برد . چون می داند که مسیرش طولانی است و احتمال هایی را هم خواهد داد که ممکن است دیر تر به مقصد برسند .

اما از آن سو کاپیتان کشتی دوم مغرور است و آب کمی همراه خود به دریا می برد .

هر دو کشتی در دو مسیر متفاوت از هم به راه خود ادامه می دهند تا به جایی می رسند که روزها تا به ساحل راه دارند . و کاپیتان دوم نیز در این حین متوجه تمام شدن مخان آب می شود و از روی امید یکی دو روزی را به خود و اهل کشتی خود تشنگی می دهد . تا آنکه در میان آنها بین کاپیتان و دیگر سرنشینان کار به مشاجره می کشد ، و بی انکه نتیجه ای بگیرند ، روز دوم را هم می گذرانند .

در روز سوم که تشنگی بی تابی را به اوج خود میرساند . همه ، مجبور می شوند که از دریا آب بکشند بالا و آب شور بخورند .

اگر چه آنها به اکراه و اجبار آب شور دریا را خوردند . اما هر جرعه از آن تشنگی را بیشتر ، تشدید می نمود . اگر چه اینان در نهایت به مقصد خود رسیدند اما مسیر خود را بخاطر   حماقت  و   غرور   یک کاپیتان مغروز  به بد ترین شکل ممکن ، تا سر حد مرگ پیش رفتند . کما اینکه بسیاری نیز آرزوی مرگ کردند .

حال آنکه در همان زمان . همه ی مسافران با امنیتی که کاپیتان اول برای آنان بوجود آورده بود ، به خوشی و سلامتی به مقصد امن خود رسیدند . نتیجه ای که می توان از این داستان گرفت آن است که :

بخاطر غرور بی جا ی خود . و منیت ها ( من یت ) و زیاده طلبی های خود ، هر گز دیگران را ناخاسته شریک مکافات و بدبختی و گناه و بیچارگی خود نکنید .

اگر چه دیگران عملاً گناهی ندارند .

با تشکر : داود رهبری ( درمان )

پس از این گفتن : خداوند ظرفی به آدم ( ع) داد و گفت : " در این بهشت وسیع ، برو و آبی بیاور تا به واسطه ی آن و خاک برایت مونسی از جنس خود بیافرینم "

آدم رفت و مدتی در بهشت گشت و در نهایت با ظرفی آب نزد پروردگار برگشت .

خدا به او گفت : " ای آدم . این آب را از کجا آورده ای ؟ " آدم با اشارت به خدا فهماند که اینان ( فرشته ها ی در گاهت ) اینجا هستند . و بگو تا اینان بروند .

خدا فرمود : " اینان از خود اند "

آدم گفت : " اینان نامحرم اند "

توضیح : این داستان را در کلاس های دوره کد درجه داری ، زمانی که خدمت می رفتم در کلاس حفاظت اطلاعات استاد جمال برای ما مطرح کرد . که منظورش از داستان حفاظت گفتار بود اما این داستان از نظر منطقی بسیاری نکات دارد که می توان از لحاظ منطق آن را مردود شمرد . و از همینجا اگر روزی او این وبلاگ را دید به او سلام می رسانم .

با تشکر : داود رهبری ( در مان )  

دیر گاهی است در این گوشه ، زما ن

در همین نقطه ز خاک ... 

در ادامه ی مطلب پسورد را وارد کنید - پسور شماره ی تلفن منزل ماست - ( لطفاً شماره تلفن را بدون کد شهرستان وارد نمایید . ) - جدید -

هر گاه شنیدی شخصی آبروی مردم را می ریزد ُ بکوش تا تو را نشناسد .

****************************************************************

در آغاز هیچ نبود

کلمه بود

و ان کلمه خدا بود

و کلمه بی زبانی که بخواندش

و بی اندیشه ای که بداندش ُ چگونه می تواند بود ؟

و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود ُ

و با نبودن چگونه می توان بودن ؟

و خدا بود و با او عدم

و عدم گوش نداشت .

حرف هایی هست برای گفتن ُ

که اگر گوشی نبود ُ نمی گوییم .

و حرف هایی هست برای نگفتن

حرف هایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آورد .

حرف هایی شگفت ُ زیبا و اهورایی همین هایند .

و سرمایه ی ماورایی هر کس

به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد .

حرف های بی تاب طاقت فرسا ُ

که همچون زبانه  های آتشند .

و کلماتش هر یک انفجاری را در بند کشیده اند .

به ادامه ی مطلب رجوع شود ( آزاد  و بدون کلمه ی عبور )

و فردای آن روز یعنی ۱۹/۱۲/۱۳۸۸ اولین روزش که گذراندم و اکنون نیز به پایان راه خود رسیده .

نمی توانم شرح دهم زیرا این وبلاگ در معرض دید عموم قرار دارد تنها می توانم بگویم روز اعضام به خدمت سربازی ام مبارک . آن روز سخت هم رفت اما هرگز آن روز و آن دوران را فراموش نمی کنم .

هرگز

و اگر امروز ( ۱۸/۱۲ ) بر من خشم نمی گرفت به او هدیه می دادم . ولی صد افسوس که او روز ( شمسی  ) است و من اشرف مخلوقات ُ و او مرده که حتی شمردنش هم دست دیگری است نه او .

 وای بر روزهای شمسی که آنان زندگی کردن را با مقیاس و سنگ خود می سنجند . نمی دانند که من ۲۲ سال در این جهان زندگی کرده ام اما هنوز بدنیا نیامده ام . چون این ۲۲ سال منطق ماده است نه منطق عقل نه منطق استدلال اشرف مخلوقات . و امیدی ندارم که هرگز بدنیا بیایم .

در حقیقت باید گفت من تنها قد و قواره دراز کرده ام .

برف

بارش برف را دوست دارم مخصوصاْ در بیابان . جایی که از بالا و در ارتفاع بر محیط مشرفی . آنجا را دوست دارم چون صحرا را یک پارچه سپید می بینی و هیچ ماشین و آدمی نیست که برف را خراب کند و آن ملحفه ی سفید را به آشوب و کثافت بکشاند .

و برف را در آن بیابان دوست دارم که کسی آید که می اندیشد و به او بگویی که چه زیبا است . چه دل فریب است . چه وهم انگیز و چه شور انگیز است و چه زیبا احساسات نرم و لطیف انسانی را به تحرک می آورد . و انسان به وجد می آید . در آن بیابان سرما مهم نیست . فقط زیبایی برف مهم است . کسی که مایل به برف است پس برای رسیدن به برف تکاپو می کند تا به آن برسد . و وقتی رسید تنها لذت می برد .

و من   دوست دارم  که در آن بیابان سفید و خالی از جنبنده بر حریم زیبایی آن برف حتک حرمت کنم و بر او قدم گذارم و جا پای خود را بر آن نقش کنم و تا آنجا که باقی است برف را تی کنم و از خرد شدن و شکسته شدن برف در زیر پاهایم لذت ببرم .

من    نمی خواهم جا پای کسی پا بگذارم . می خواهم خود اولین کسی باشم که جاپایی را بنا می نهم .

باران

از افتادگی باران بی نهایت خوشم میاد

برای همین است که در خاک فرو می رود . چون افتاده و سر به زیر است آنقدر افتاده و فرو تن که در خاک فرو می رود و از خجلت سر از گریبان خاک فرو می برد و خویش را بی آنکه کسی با او حرفی بزند محصور می کند .

باران را دوست دارم چون با خاک ترکیبات زیبایی را به وجود می آورد و عطر آن در فضا می پیچد .

باران را دوست دارم چرا که بهترین لحظات زندگی ام تا به امروز زیر باران و در باران سپری شده است .

باران را دوست دارم چون هوای سرد زمستانی را می شکند و حلاوتی را با خود می آورد .

باران را دوست دارم چون شعر محزون من در انتظار است .

باران را دوست دارم چون هر چه هست می شوید و می برد جز دل زخم خورده ی من که هر گاه خیس می شود خونابی از زخم دلم بر تمام وجودم روان می سازد .

باران را دوست دارم به این خاطر که دومین شعر نو من بعد از بارش و وزش آخرین باد بود . دومین شعر من باران بود .

 و شعر اینگونه آغاز میشد :

باران تو را دوست دارم

که از عطرت مست مستم

و موسیقی تو

مرا به شهر عشق و حیاهو می برد

همانجایی که

وجود خویش را حس می کنی

همان خویشی که از اوست ...  .

باران را دوست دارم که با زجر و مشقت این همه راه را می پیماید و در نهایت با درد فریاد کنان از ارتفاعی محیب به ناچار می پرد و دل خود را به دریای بی کران عشق می سپارد .

باران را دوست دارم چون ...  .

باران و توله ها و حضرت عیسی ( ع )

یک روز حضرت عیسی ( ع ) در بیابانی تک و تنها در حال رفتن بود تا اینکه بارانی سخت باریدن گرفت . آنگاه ایشان به لانه ی شغالی پناهنده میشوند که در آن چند توله بود که بر آشفته شده بودند .

در این حین از جانب خدا ندا آمد که :

از خانه ی شغال بیرون شو زیرا توله ها با وجود تو نمی آسایند .

 عیسی ( ع ) عرض :

 کرد بار خدایا فرزند مریم در زیر این باران سرپناهی ندارد و اینان جا و مکانی دارند .

خدا فرمود :

گر چه تو خانه و سرپناهی نداری اما معشوقی چون من داری که تو را از خانه ات بیرون کند .

منبع : فیهه مافی مولوی